jak to jest narodzić się po raz trzeci

Witajcie Kochani!

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić niezwykłą osobę, której historia mnie bardzo wzruszyła. Jest to Gruba Historia, ale inna niż poprzednie.

Bohaterką jest Magdalena Gajda, Społeczny Rzecznik Praw Osób Chorych na Otyłość, Prezes Zarządu Fundacji Osób Chorych na Otyłość OD-WAGA, Przedstawiciel Polski w Europejskiej Radzie Pacjentów Chorych na Otyłość EASO.

...MOJE TRZECIE NARODZINY...

Pod "pokręconą gwiazdą". Miałam być Lwem, jestem Panną. Bo z ciąży przenoszonej. Nie spieszyło mi się przedzierać się przez kanał rodny. A może już wiedziałam, że wciąż się będę przez życie "przedzierać"...? Ponad 50 cm wzrostu, ponad 5 kg wagi. "Zdrowa i dorodna. I niech tak będzie dalej" - powiedziała położna. Wykrakała, skubana...

2 tygodnie przed II narodzinami. 

Pobudka. Godzina 3:00 w nocy. Z Warszawy do kliniki w Zabrzu ponad 300 km. Mamy być na miejscu przed 8:00. W naszym "Poldku" - Mama, Tata, ja, lęk i cisza. Rozmowa się nie klei. Zdania rwą się. Tak jak cienkie plasterki szynki w mojej porannej kanapce. Jeszcze nie wiem, że to mój ostatni posiłek tamtego roku.

Profesor Pardela ogląda moje zwały tłuszczu. Mówi Mama. Diety, treningi, leki, zioła, akupunktura, akupresura, bioprądy, hipnoza. Nie działają. "Dorodna" jestem coraz bardziej. "To co? Operujemy? Masz szczoteczkę i piżamę?" - pyta profesor. Tak. Bo przezorna też jestem. "Pójdziemy cię zważyć" - zarządza profesor. Korytarz jest długi, kręty, pachnie starą cegłą, wilgocią i kapustą. Mijamy obojętnie gabinety lekarskie. Bo "moja" waga stoi w kuchni. Na takiej wadze mój Dziadek ważył półtusze świń. Zagryzam zęby, zamykam oczy, zaciskam ręce w pięści i wchodzę na platformę. "152 kg!" - krzyczy królowa kuchni dokładając na szale kolejne odważniki. I jeszcze - "Nie rycz głupia! Jesteś jedną z chudszych...!".

Pierwsza, druga i trzecia noc na korytarzu. Pozostałe już na sali. Woda, woda i tylko woda, w każdej ilości, ile chcę. Na języku smak brukselki. Dlaczego brukselki...? Badania i testy, testy i badania. Łykam, co mi wrzucą na dłoń, cierpliwie podstawiam żyły pod igły. I jeszcze zdjęcia do kartoteki. "No co jest? Rozbieraj się!" - zarządza lekarz prowadzący. "Co tak od razu? Może najpierw buzi, do cholery..." - wkurzam się. Profesor dysponuje: "Doktor Wyleżoł uspokoi pacjentkę i wytłumaczy jej, co i jak". Doktor kreśli rysunek przyszłego żołądka na kartce papieru w kratkę. Noc, półmrok na korytarzu, doktor arogancki. Już się nie boję. Jestem przerażona. Telefon do Mamy. "Co jest córcia? Przyjechać?". "Mhmmm..." - łamię się, płaczę. Mama przyjeżdża porannym pociągiem. Nocuje u Pani Janeczki przy szpitalu. Co dnia przynosi ze sobą zapach modrej kapusty.

Dzień operacji. 

Gastroplastica verticalis modo Mason. Pionowa opaskowa plastyka żołądka. Leżę na stole i próbuję z niego nie spaść. Brzuch spływa kaskadą na boki. Na sali zimno jak w dziale mrożonek w supermarkecie. Drżę. Pielęgniarka koi lęk: "Zapamiętaj, jak masz na imię. Zapytamy, jak będziemy cię wybudzać". Respirator szumi koło prawego ramienia. Na ekranie migocze serce. Anestezjolog uspokaja. "Jak jest 80 i więcej, to OK". Nie pytam, czy jak jest mniej, to jest "nie halo"... Ucisk strzykawki na wenflon w łokciu. Zasypiam...

Mgnienie...

Budzę się i dziwię się. Nikt nie pyta o imię. Krzyczą. "Magda oddychaj! Magda, kurwa mać, oddychaj!..." Unoszę powieki. Z trudem odchylam głowę na bok. Koło serca liczby gasną - 60... 50... 40... 30... Zapadam się. Nigdy przedtem i nigdy potem nie było mi tak dobrze. Nigdzie i z nikim. Myślę sobie - "Bujda z tym światłem i tunelem. Jest tylko spokój. Szkoda, Panie Boże, tylko 24 lata, mogło być jeszcze coś...". "Magda, oddychaj! Magda, kurwa, pierdolona mać, nie zejdziesz mi tu dziś...!!". Pięść anestezjologa boleśnie wbija się w moją pierś. Unoszę się, łapię oddech, zasypiam...

Czyjeś ręce przerzucają mnie na wózek. Ból budzi mnie na chwilę. Gdzieś jadę. Miga mi twarz Mamy. "Już dobrze córcia...?". "Odsunąć się! Bierzemy ją na OIOM! Miała zapaść...". Pielęgniarz brutalnie odrzuca Mamę na ścianę.

OIOM. Kilka godzin później.

"Bierzemy wdech, wydech, i już...". Rurka intubacyjna już nie zaciska gardła. Została jeszcze jedna. Podnoszę dłoń do nosa i macam. "No i co Pani nam powie?...". "Ja pierdolę, przyszyli mi tę sondę...".

Lipiec 1996.

8 miesięcy po operacji. Waga - 75 kg. Profesor patrzy z dumą. Doktorzy zacierają ręce. "W sam raz do doktoratu!". Doktor Wyleżoł usuwa worek skóry z brzucha. Dzierga mi na brzuchu 152 szwy. Powoli, dokładnie. Już się go nie boję. To inny człowiek.

Przez 15 lat testy - co i ile zjeść na raz, wymioty, refluks, "zaklajstrowanie" żółtkiem jajka na miękko, szukanie siebie. Waga w dół - euforia, nowe ciuchy, kosmetyki, fryzury i faceci. Waga w górę- głód, wycofanie, samotność,  stany depresyjne. Waga w górę, w górę, w górę... - godzę się, inna widać nie będę.

6 miesięcy przed III narodzinami. 136 kg.

Jerzy, ortopeda wkurzony. "Jeszcze kilka kilogramów i możesz się przesiąść na wózek! Kobieto, ty już kolan nie masz... Zrób coś!". Robię. Los sprzyja. Doktor Wyleżoł przeniósł się do Warszawy. Diagnostyka - 3 dni. Opis - staplery poprzerastały poprzez ścianki żołądka, między nimi luki, przez które przedostaje się pokarm. "Ale że się tyle czasu uchowałaś. Myślałem, że wszyscy pacjenci z Masonem już po korekcie...". Tniemy. Żołądka już nie będzie. Trawić będą jelita. Ile schudnę? "Może dużo... Może kilka kilogramów..." Na długo? "Szczerze? Nie wiem. I nic ci nie obiecam. Przecież wiesz, że lekarstwa na otyłość nie ma...".

Operacja.

Wyłączenie żołądkowe z wycięciem dalszej części żołądka i odtworzeniem ciągłości przewodu pokarmowego na długiej pętli Roux (Roux-en-Y Gastric Bypass). Sala operacyjna wciąż zimna. Stół jakby większy. Procedura już przerobiona. Zasypiam, budzę się, bez komplikacji. Po 8 godzinach umęczony dr Wyleżoł wychodzi z bloku. Mama (wzrost 160 cm) prowadzi jego (wzrost 190 cm) do gabinetu.

Kwiecień 2011. 68 kg.

Chodzę o kulach, bo nie mam siły chodzić bez nich. Twarz kredowa. Oczy zapadnięte. Współczucie w oczach innych. "Pewnie jakieś paskudztwo ją wyżera...". Płaczę doktorowi: "Niech Pan coś zrobi... Ja już nie chcę dalej chudnąć...!". Zmiana diety. Waga w górę. 78 kg - stop! Wyrok doktora - "Teraz wyglądasz zdrowo. Tak ma zostać."...

13 września 2015. 85 kg.

Mówią, że te kilka kilogramów "ponad" to normalne. Że podręcznikowe. Żebym nie panikowała.

A ja się boję, że to koniec remisji...

Mam na imię Magda. 

Jestem chora na otyłość olbrzymią.

Już na zawsze.

Wzruszyłam się. Ogromnie się wzruszyłam. Najpierw, kiedy Magda opublikowała swoją historię na facebookowej stronie Fundacji OD-WAGA, a teraz, kiedy pisałam notkę znów miałam mokre oczy. 

Zachęcam Was do polubienia strony Fundacji na Facebooku. I życzę Wam tej ODWAGI!

PeeS. Tekst i zdjęcia zostały opublikowane za zgodą Magdy.

grube historie

Witajcie,

wczoraj wpadłam na nieco szalony pomysł. Znaczy tak mi się wydaje, że szalony, ale po głębszym zastanowieniu stwierdziłam, że nie jest aż taki zły. Ale do rzeczy...

Jak wiecie, bloga stworzyłam głównie po to, by pokazać swoją walkę z otyłością, poszerzyć ludziom horyzonty odnośnie chirurgii bariatrycznej i trochę dla własnej przyjemności. Ale doszłam do wniosku, że skoro zaczynam go promować w grupach wsparcia, prowadzę (no, próbuję prowadzić) fanpage na facebooku, to może czas przedstawić nie tylko swoją historię.

I tak wczoraj zrodził się w mej głowie pomysł cyklicznego przedstawiania osób, które tak jak ja przeszły ChLO, odniosły swój sukces i mają się dobrze. Nie myśląc za wiele napisałam na grupach wsparcia, że poszukuję chętnych i czekałam na odzew. Szczerze powiedziawszy myślałam, że zostanie to przemilczane i nic z tego nie wyjdzie, a tu - surprise! Mam chętnych! I to nie jedną osobę, ale już kilka :-) Cieszę się niezmiernie. Już rozesłałam do nich wstępne założenia projektu i wierzę, że dziewczyny przybliżą Wam swoją drogę do lepszego życia i że dzięki nim osoby, które zastanawiają się nad operacją, które się jeszcze wahają będą mogły znaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania.

Seria będzie miała nazwę Grube Historie. Mam nadzieję, że nikogo nie urażę tym tytułem, ale jakoś tak mi przyszło na myśl :-)

Już niedługo, mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu, a może i szybciej nawet pojawi się pierwsza bohaterka. Nie mogę się doczekać, by pokazać Wam jej cudowną przemianę!

Tymczasem życzę Wam miłego i pogodnego weekendu, pozdrawiam Was ciepło!

PeeS. Jeśli ktoś z Czytających jest chętny, by wziąć udział w Grubych Historiach, proszę o kontakt przez formularz, który znajduje się w lewym dolnym rogu strony.

bariatria - gdzie szukać informacji

Na moim profilu facebookowym (do którego polubienia serdecznie Was zachęcam) dostałam kilka zapytań odnośnie operacji, metod i ogólnie informacyjnych. Postaram się opisać, gdzie tak na początek szukać informacji o biariatrii. Może będzie trochę tłumaczenia "jak krowie na rowie", ale myślę, że czasami warto poczytać niż błądzić gdzieś w otchłaniach internetu.

Bariatria jest dziedziną medycyny, która zajmuje się leczeniem otyłości. Chirurgia bariatryczna zajmuje się leczeniem patologicznej otyłości. Wg tego, co podaje Wikipedia, idea bariatrii zrodziła się w latach 50. XX wieku w następstwie obserwacji chorych po zabiegach resekcji jelita i żołądka, u których nastąpił znaczny spadek wagi. O ile na początku były to operacje przeprowadzane tylko metodą klasycznego cięcia, to teraz stosowane są dwa wyjścia - albo laparoskopowo, albo właśnie klasycznie.

Moje pierwsze zetknięcie z chirurgią bariatryczną odbyło się w zaciszu domu przed ekranem telewizora. Na kanale TLC (wówczas chyba jeszcze jako Discovery) emitowali program o dwóch amerykańskich lekarzach - ojcu i synu, dr Garth Davis i dr Robert Davis, którzy wielokrotnie ratowali życie otyłym mieszkańcom USA. Można sobie o nich poczytać na stronie kliniki, którą prowadzą w Houston. Obecnie kanał TLC również emituje program o operacjach bariatrycznych, którymi zajmuje się dr Younan Nowzaradan i na którego stronę również zapraszam. O tym, że u nas w kraju też jest coś takiego możliwe dowiedziałam się kilka lat później z internetu, na stronie www.otylosc.org , a na niej znalazłam praktycznie wszystkie informacje dotyczące bariatrii w Polsce. Uważam, że strona dobrze obrazuje zarówno przygotowanie do operacji jak i można poznać na forum ludzi, którzy się ich podjęli. Obecnie na tej stronie rzadko bywam, raczej udzielam się w grupach facebookowych, na których powstały niejako grupy wsparcia, są organizowane spotkania w różnych miastach Polski, dzielimy się radościami, smutkami i przeżyciami. A wiadomo, że wsparcie przed i po operacji jest bardzo ważne. Zainteresowanych dołączeniem do grup na FB odsyłam na https://www.facebook.com/groups/otylosc.bariatria oraz na https://www.facebook.com/metodychlo.

No i rzecz najważniejsza - operacja bariatryczna - bez względu na zastosowaną metodę jest refundowana przez NFZ. Ile razy wśród pytań o operację pojawiło się "a ile zapłaciłaś za operację?" - oj, wiele... I to zdziwienie, kiedy oświadczam, że nic. Owszem, są też wykonywane prywatnie, ale - powtarzam raz jeszcze - NFZ refunduje operacje bariatryczne.
W następnych notkach informacyjnych opiszę po kolei metody chirurgiczne. Mam świadomość, że powinnam to zrobić już rok temu, ale jakoś tak wyszło ;-)

Pozdrawiam,

 

pierwsza rocznica

Widzicie tego potwora na zdjęciu? To ja. Sprzed roku. AAAAAA!!! Sama się siebie przestraszyłam! Ludzie, jak ja wyglądałam! Może zdjęcie nie oddaje najlepiej mojego jestestwa, bo jest straszne, ale nie zmienia to faktu, że to monstrum na nim to ja. Zrobione było miesiąc przed operacją, kiedy już termin miałam przyklepany i zaczęłam robić przegląd szafy. Ile ja wtedy już ciuchów zapakowałam do toreb… Pomijam już fakt, że wyglądałam w nich jak idź stąd i nie wracaj, ale przecież czasami trzeba było się jakoś „lepiej” ubrać. W moim przypadku to lepiej to były bezkształtne tuniki, a przykład takowej właśnie na zdjęciu. Jak tak na siebie patrzę, to normalnie myślę, że straszyć dzieci mogłam spokojnie. Aż się dziwię, że nie uciekały ode mnie w pracy ;-)

Ale do rzeczy, bo dzisiaj mam ja wielkie święto! Dzisiaj mija rok odkąd moje życie rozpoczęło się na nowo. 15.04.2014r. przeszłam operację zmniejszenia żołądka metodą gastric bypass (zwana też metodą RYGB – Roux-en-Y Gastric Bypass). Choć niektórzy mogą traktować takie rozwiązanie jako fanaberię, niemalże spełnienie american dream, to uważam, że była to operacja ratująca w jakimś stopniu moje ciężkie życie. Tak więc – obchodzę dzisiaj 1-sze urodziny!! Powoli, powoli, spokojnie z życzeniami, wszystkie przyjmę :-) Z namaszczeniem tego dnia oczekiwałam, choć przyznaję, że spędziłam go praktycznie jak każdy inny – w pracy, a potem z rodziną w domu. Za to pozwoliłam sobie podczas świętowania zjeść kilka małych bezików ;-) W końcu urodziny są raz do roku :-)

Dzisiaj wyglądam tak. Widać różnicę, nie? I chociaż jeszcze jest sporo mankamentów do poprawki, jeszcze trochę kilogramów do zrzucenia, to ja się w sobie dobrze czuję i jestem szczęśliwa! A to przecież najważniejsza sprawa. Nie wstydzę się założyć krótkiej spódniczki, a i spodenkami nie pogardzę. I choć słyszę wokół opinie, że już może czas zastopować, to przecież ja wciąż cierpię na otyłość :-( Na szczęście nie jest to już otyłość III stopnia (lub inaczej nazywana skrajną) tylko I stopień otyłości, ale zawsze. Żeby z otyłości przejść w nadwagę powinnam pozbyć się jeszcze ok. 7 kg. Swoją walkę  po operacji zaczynałam z wagą 112,70 kg, a dzisiaj wskazała ona 76,50 kg. W sumie na minusie 36,20 kg od zabiegu, ale łącznie zgubiona waga to nieco ponad 40 kg. Jejku, jaki ja plecak nosiłam... Teraz muszę dążyć do tego, żeby ten bagaż nie wrócił do mnie. Bo operacja wszystkiego nie załatwi, jeśli człowiek nie panuje nad sobą i nie zmieni nawyków żywieniowych.

Tak więc, jeśli ktoś się waha, czy warto podjąć tak trudną decyzję, jaką jest zgoda na operację i rozpoczęcie życia na nowo, to mogę służyć śmiało za jeden z przykładów, że WARTO!!! Dziękuję Wam za ten rok wspólnie spędzony, choć wiem, że mało u mnie regularności, ale jestem :-)
Pozdrawiam Was mocno,

 

ale czy warto? TAK!

Czy wiecie, co myślą sobie ludzie z zewnątrz na temat operacji bariatrycznych? Słuchy zewsząd dochodzą, że bywa różnie, że niektórzy mają to za fanaberie, inni kibicują. To zależy od ludzi. Głosy, że operacja to pójście na łatwiznę też się słyszy - niestety. A wcale to nie jest tak. Operacja to tylko początek nowego życia. To rozpoczęcie trudnej walki o zdrowie, o lepsze samopoczucie, o siebie. Trzeba sobie wszystko poukładać w głowie, przestawić się na inne jedzenie, ograniczenia w diecie, a także przygotować najbliższych na rewolucję jedzeniową w domu. U mnie to wygląda tak, że robię osobny obiad dla Męża i Syna, a sobie robię albo coś innego zupełnie, albo wykorzystuję jakąś część tego, co zrobiłam dla nich. I nauczyłam się jeść na mniejszym talerzu, bo i w głowie to inaczej "wygląda" ;-) Oczywiście moi chłopcy patrzą nieraz na mnie dziwnie, ale już się przyzwyczaiłam. Tylko w gościach używam normalnej - dużej - zastawy.

Będąc w różnym towarzystwie spotykam się z pytaniami, czy warto było poddać się operacji, czy nie można było spróbować bez interwencji chirurgicznej. Ależ tak!!! Warto!!

Pozwolę sobie zamieścić kilka screenów z Fejsikowej grupy wsparcia, w której są osoby, które już poddały się operacji bariatrycznej lub się do niej przygotowują. Mam nadzieję, że nikt mi za złe nie będzie tego miał ;-)

 

Jestem świadoma tego, że dobro powraca do nas ze zdwojoną siłą. Ja zostałam mocno zmotywowana właśnie przez internetową koleżankę Kasię (już teraz nie tylko internetową), która została moją inspiracją do podjęcia walki o lepsze jutro, a tymczasem udało mi się pomóc kolejnej osóbce, która niebawem też podda się operacji. Taki wężyk pomocy idzie, a serce raduje się, skoro można w ten sposób komuś wskazać sposób na odmienienie życia. A za kilka dni wybieram się do Poznania na zlot osób po ChLO. Będzie to nowe - z pewnością dobre doświadczenie.

Pozdrawiam wszystkich Czytaczy moich :-)

kolejny tydzień. do przodu?

Dzień za dniem mija, a ja do przodu staram się gnać. I przy tym nie wpaść w rutynę, bo dzień do dnia podobny, tylko z każdym nowym dnia przybywa. Całkiem spokojnie, popijając kawę z mlekiem, tworzę plan na przyszły tydzień.

PONIEDZIAŁEK:

Śniadanie: owsianka

2 śniadanie: tzatziki + papryka

Obiad: sałata, gruszka, sok z limonki, łyżka płatków migdałowych, łyżka oliwy, awokado

Podwieczorek: maślanka, łyżka otrębów, połowa łyżeczki miodu i kilka mrożonych truskawek

Kolacja: 1 kromka pieczywa chrupkiego, wędlina, ogórek

WTOREK:

Śniadanie: jajecznica z 1 jajka, 1 kromka pieczywa chrupkiego

2 śniadanie: sok marchwiowy

Obiad: pierś z kurczaka, kuskus, suszone pomidory, sos czosnkowy

Podwieczorek: mandarynka

Kolacja: pomidor, mozarella

ŚRODA:
Śniadanie: owsianka
2 śniadanie: kiwi, mandarynka
Obiad: sałatka z brokułów: brokuł, jajko na twardo, marchewka, łyżeczka kukurydzy, ząbek czosnku, łyżka jogurtu naturalnego, łyżeczka nasion słonecznika, łyżeczka oliwy, ryż, pieprz, sól
Podwieczorek: koktajl bananowy (jogurt lub mleko, banan, siemię lniane)
Kolacja: kromka pieczywa chrupkiego z pastą jajeczną

CZWARTEK:
Śniadanie: kromka pieczywa chrupkiego, szynka, pomidor
2 śniadanie: gruszka, jabłko, łyżka rodzynek, łyżka orzechów laskowych i szczypta cynamonu
Obiad: zupa kalafiorowa
Podwieczorek: jogurt naturalny, kiwi, otręby - mix
Kolacja: makaron z owocami morza

PIĄTEK:
Śniadanie: owsianka
2 śniadanie: sałatka z 4 plastrów świeżego ananasa, jabłka i łyżeczki sezamu
Obiad: czarny ryż z kurczakiem po prowansalsku
Podwieczorek: sok z marchewki, kiwi, otręby, natka pietruszki - mix
Kolacja: kromka pieczywa chrupkiego z tuńczykiem

SOBOTA:
Śniadanie: jajecznica
2 śniadanie: ogórek kiszony, kromka pieczywa chrupkiego, serek śniadaniowy
Obiad: sałatka z ryżem
Podwieczorek: sałatka owocowa: gruszka, jabłko, granat, otręby, płatki migdałów, jogurt naturalny 
Kolacja: grejpfrut sweetie

NIEDZIELA:
Śniadanie: owsianka
2 śniadanie: papryka + tzatziki
Obiad: pierś z kurczaka, marchewka gotowana, ryż
Podwieczorek: sok z marchewki, jabłka i kiwi - mix
Kolacja: jogurt naturalny, jabłko starte, otręby, żurawina, cynamon

W tym przypadku korzystałam z przepisów Małgosi, Ewy Chodakowskiej (do odnalezienia na Facebooku), własnej głowy oraz strony Gotuj w stylu EKO, która bardzo przypadła mi do gustu.

Utrzymać się w ryzach jest ciężko. Cholernie ciężko. Nie będę oszukiwać, że nie zdarza mi się chapnąć czegoś po drodze. Na przykład wczoraj nie jadłam zaplanowanego wcześniej obiadu, bo byłam pół dnia na mieście i skończyło się to kapuśniakiem kupionym w barze mlecznym. Ale staram się trzymać godzin posiłków, regularności i chyba wrócę do ćwiczeń. Ostatnio to bardzo zaniedbałam i jakoś mi z tym źle.

Miłej niedzieli Wam życzę, choć za oknem nieciekawie...

dzień walki z otyłością

Dzisiaj jest dzień szczególny, a mianowicie Światowy Dzień Walki z Otyłością. Potwierdzono naukowo, że w przeciągu ostatnich 20 lat częstość występowania otyłości w Europie potroiła się. Niestety, dotyczy to nie tylko ludzi dorosłych, ale także nastolatków i dzieci. Według WHO nadwaga jest najpowszechniej występującym problemem zdrowotnym wieku dziecięcego. U dzieci otyłych występuje większe ryzyko wystąpienia cukrzycy typu II, nadciśnienia tętniczego, problemów ze snem, a także problemów psychospołecznych. 

Sama pamiętam, jak odczuwałam "sympatię" ze strony kolegów i koleżanek w szkole z racji mojego wyglądu. Teraz jak widzę otyłe dziecko (a zdarzają mi się takie, które przychodzą z rodzicami na basen), to sobie od razu przypominam siebie z dawnych lat i chciałabym namówić rodzica do szybkiej reakcji, zanim będzie za późno. Ostatnio nawet próbowałam po trochu przemówić jednej mamie do rozsądku półsłówkami tylko opisując swoje doświadczenia z lat dziecięcych, ale chyba nie udało mi się... Mało tego, tyle dzieci ma zwolnienia z zajęć w-fu, że normalnie SZOK W TRAMPKACH. Nie pamiętam, żeby u mnie tak było, że tyle niećwiczących dzieciaków siedziało na ławkach. Ba, pracuję na basenie szkolnym i jak widzę, że na całą klasę (czyli ok. 25 osób) ćwiczy w wodzie max 10, a reszta siedzi na ławce, to mnie trafia. Ja nie miałam w szkole basenu, nie umiem pływać (otwarcie się do tego przyznaję), a ci nie dość, że mają go w ramach lekcji, na miejscu, to jeszcze nie muszą za to płacić. Ale po co korzystać, skoro a) trzeba zmyć makijaż, b) ta ma taki biust, c) ta nie ma biustu, d) ta ma cellulit, e) ta ma większy tyłek, f) tej się nie chce, g) ta nie lubi... Tak mogę wymieniać do bólu :-/

Ja swoją walkę podjęłam 15.04.2014r. i staram się jak mogę, co by tę walkę wygrywać. Jest ciężko, ale daję radę. Ruszam się więcej, nawet w pracy zauważyły dzieciaki, że prawie non stop kręcę biodrami ;-) Nie ma co, potem mniej bolą mięśnie, gdy wezmę się za ćwiczenia z Tiffany. A jaką radochę ma Syn kiedy widzi, jak się matka trzęsie przed telewizorem - niby się zwija ze śmiechu (...), ale od czasu do czasu próbuje też ze mną trochę ćwiczyć. I dobrze. Ostatnio poszedł ze mną na siłownię i próbował swoich sił na bieżni. I nawet nieźle mu szło :-)

Do Wszystkich: walczcie z otyłością, walczcie z nadwagą, dbajcie o siebie zanim będzie za późno!! Wiem, że jest ciężko, nie zapomniał wół jak cielęciem był. Ja też wciąż walczę, bo dużo jeszcze przede mną, ale podjęłam walkę ze swoim złym duchem jakim jest megaotyłość. Nie czekajcie, weźcie sprawy w swoje ręce i do dzieła. Bez względu na metodę walki - czy to dietą, czy operacyjnie - walczcie!!

Nie trać wiary, idź do przodu z podniesioną głową,

Walcz o siebie, nie poddawaj się!!