jak to jest narodzić się po raz trzeci

Witajcie Kochani!

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić niezwykłą osobę, której historia mnie bardzo wzruszyła. Jest to Gruba Historia, ale inna niż poprzednie.

Bohaterką jest Magdalena Gajda, Społeczny Rzecznik Praw Osób Chorych na Otyłość, Prezes Zarządu Fundacji Osób Chorych na Otyłość OD-WAGA, Przedstawiciel Polski w Europejskiej Radzie Pacjentów Chorych na Otyłość EASO.

...MOJE TRZECIE NARODZINY...

Pod "pokręconą gwiazdą". Miałam być Lwem, jestem Panną. Bo z ciąży przenoszonej. Nie spieszyło mi się przedzierać się przez kanał rodny. A może już wiedziałam, że wciąż się będę przez życie "przedzierać"...? Ponad 50 cm wzrostu, ponad 5 kg wagi. "Zdrowa i dorodna. I niech tak będzie dalej" - powiedziała położna. Wykrakała, skubana...

2 tygodnie przed II narodzinami. 

Pobudka. Godzina 3:00 w nocy. Z Warszawy do kliniki w Zabrzu ponad 300 km. Mamy być na miejscu przed 8:00. W naszym "Poldku" - Mama, Tata, ja, lęk i cisza. Rozmowa się nie klei. Zdania rwą się. Tak jak cienkie plasterki szynki w mojej porannej kanapce. Jeszcze nie wiem, że to mój ostatni posiłek tamtego roku.

Profesor Pardela ogląda moje zwały tłuszczu. Mówi Mama. Diety, treningi, leki, zioła, akupunktura, akupresura, bioprądy, hipnoza. Nie działają. "Dorodna" jestem coraz bardziej. "To co? Operujemy? Masz szczoteczkę i piżamę?" - pyta profesor. Tak. Bo przezorna też jestem. "Pójdziemy cię zważyć" - zarządza profesor. Korytarz jest długi, kręty, pachnie starą cegłą, wilgocią i kapustą. Mijamy obojętnie gabinety lekarskie. Bo "moja" waga stoi w kuchni. Na takiej wadze mój Dziadek ważył półtusze świń. Zagryzam zęby, zamykam oczy, zaciskam ręce w pięści i wchodzę na platformę. "152 kg!" - krzyczy królowa kuchni dokładając na szale kolejne odważniki. I jeszcze - "Nie rycz głupia! Jesteś jedną z chudszych...!".

Pierwsza, druga i trzecia noc na korytarzu. Pozostałe już na sali. Woda, woda i tylko woda, w każdej ilości, ile chcę. Na języku smak brukselki. Dlaczego brukselki...? Badania i testy, testy i badania. Łykam, co mi wrzucą na dłoń, cierpliwie podstawiam żyły pod igły. I jeszcze zdjęcia do kartoteki. "No co jest? Rozbieraj się!" - zarządza lekarz prowadzący. "Co tak od razu? Może najpierw buzi, do cholery..." - wkurzam się. Profesor dysponuje: "Doktor Wyleżoł uspokoi pacjentkę i wytłumaczy jej, co i jak". Doktor kreśli rysunek przyszłego żołądka na kartce papieru w kratkę. Noc, półmrok na korytarzu, doktor arogancki. Już się nie boję. Jestem przerażona. Telefon do Mamy. "Co jest córcia? Przyjechać?". "Mhmmm..." - łamię się, płaczę. Mama przyjeżdża porannym pociągiem. Nocuje u Pani Janeczki przy szpitalu. Co dnia przynosi ze sobą zapach modrej kapusty.

Dzień operacji. 

Gastroplastica verticalis modo Mason. Pionowa opaskowa plastyka żołądka. Leżę na stole i próbuję z niego nie spaść. Brzuch spływa kaskadą na boki. Na sali zimno jak w dziale mrożonek w supermarkecie. Drżę. Pielęgniarka koi lęk: "Zapamiętaj, jak masz na imię. Zapytamy, jak będziemy cię wybudzać". Respirator szumi koło prawego ramienia. Na ekranie migocze serce. Anestezjolog uspokaja. "Jak jest 80 i więcej, to OK". Nie pytam, czy jak jest mniej, to jest "nie halo"... Ucisk strzykawki na wenflon w łokciu. Zasypiam...

Mgnienie...

Budzę się i dziwię się. Nikt nie pyta o imię. Krzyczą. "Magda oddychaj! Magda, kurwa mać, oddychaj!..." Unoszę powieki. Z trudem odchylam głowę na bok. Koło serca liczby gasną - 60... 50... 40... 30... Zapadam się. Nigdy przedtem i nigdy potem nie było mi tak dobrze. Nigdzie i z nikim. Myślę sobie - "Bujda z tym światłem i tunelem. Jest tylko spokój. Szkoda, Panie Boże, tylko 24 lata, mogło być jeszcze coś...". "Magda, oddychaj! Magda, kurwa, pierdolona mać, nie zejdziesz mi tu dziś...!!". Pięść anestezjologa boleśnie wbija się w moją pierś. Unoszę się, łapię oddech, zasypiam...

Czyjeś ręce przerzucają mnie na wózek. Ból budzi mnie na chwilę. Gdzieś jadę. Miga mi twarz Mamy. "Już dobrze córcia...?". "Odsunąć się! Bierzemy ją na OIOM! Miała zapaść...". Pielęgniarz brutalnie odrzuca Mamę na ścianę.

OIOM. Kilka godzin później.

"Bierzemy wdech, wydech, i już...". Rurka intubacyjna już nie zaciska gardła. Została jeszcze jedna. Podnoszę dłoń do nosa i macam. "No i co Pani nam powie?...". "Ja pierdolę, przyszyli mi tę sondę...".

Lipiec 1996.

8 miesięcy po operacji. Waga - 75 kg. Profesor patrzy z dumą. Doktorzy zacierają ręce. "W sam raz do doktoratu!". Doktor Wyleżoł usuwa worek skóry z brzucha. Dzierga mi na brzuchu 152 szwy. Powoli, dokładnie. Już się go nie boję. To inny człowiek.

Przez 15 lat testy - co i ile zjeść na raz, wymioty, refluks, "zaklajstrowanie" żółtkiem jajka na miękko, szukanie siebie. Waga w dół - euforia, nowe ciuchy, kosmetyki, fryzury i faceci. Waga w górę- głód, wycofanie, samotność,  stany depresyjne. Waga w górę, w górę, w górę... - godzę się, inna widać nie będę.

6 miesięcy przed III narodzinami. 136 kg.

Jerzy, ortopeda wkurzony. "Jeszcze kilka kilogramów i możesz się przesiąść na wózek! Kobieto, ty już kolan nie masz... Zrób coś!". Robię. Los sprzyja. Doktor Wyleżoł przeniósł się do Warszawy. Diagnostyka - 3 dni. Opis - staplery poprzerastały poprzez ścianki żołądka, między nimi luki, przez które przedostaje się pokarm. "Ale że się tyle czasu uchowałaś. Myślałem, że wszyscy pacjenci z Masonem już po korekcie...". Tniemy. Żołądka już nie będzie. Trawić będą jelita. Ile schudnę? "Może dużo... Może kilka kilogramów..." Na długo? "Szczerze? Nie wiem. I nic ci nie obiecam. Przecież wiesz, że lekarstwa na otyłość nie ma...".

Operacja.

Wyłączenie żołądkowe z wycięciem dalszej części żołądka i odtworzeniem ciągłości przewodu pokarmowego na długiej pętli Roux (Roux-en-Y Gastric Bypass). Sala operacyjna wciąż zimna. Stół jakby większy. Procedura już przerobiona. Zasypiam, budzę się, bez komplikacji. Po 8 godzinach umęczony dr Wyleżoł wychodzi z bloku. Mama (wzrost 160 cm) prowadzi jego (wzrost 190 cm) do gabinetu.

Kwiecień 2011. 68 kg.

Chodzę o kulach, bo nie mam siły chodzić bez nich. Twarz kredowa. Oczy zapadnięte. Współczucie w oczach innych. "Pewnie jakieś paskudztwo ją wyżera...". Płaczę doktorowi: "Niech Pan coś zrobi... Ja już nie chcę dalej chudnąć...!". Zmiana diety. Waga w górę. 78 kg - stop! Wyrok doktora - "Teraz wyglądasz zdrowo. Tak ma zostać."...

13 września 2015. 85 kg.

Mówią, że te kilka kilogramów "ponad" to normalne. Że podręcznikowe. Żebym nie panikowała.

A ja się boję, że to koniec remisji...

Mam na imię Magda. 

Jestem chora na otyłość olbrzymią.

Już na zawsze.

Wzruszyłam się. Ogromnie się wzruszyłam. Najpierw, kiedy Magda opublikowała swoją historię na facebookowej stronie Fundacji OD-WAGA, a teraz, kiedy pisałam notkę znów miałam mokre oczy. 

Zachęcam Was do polubienia strony Fundacji na Facebooku. I życzę Wam tej ODWAGI!

PeeS. Tekst i zdjęcia zostały opublikowane za zgodą Magdy.

pamiętaj o powikłaniach!

Pfff....  

Zawaliłam. 

Wiem, mam świadomość. 

Przepraszam. 

Miała się pojawić w sobotę kolejna Gruba Historia, tymczasem miałam zeszły tydzień na wariackich papierach. Syn mi się dość nieciekawie rozłożył - odoskrzelowe zapalenie płuc, ja do tego muzyczny weekend i tak zeszło. Ale w piersi się biję i obiecuję, że w tę sobotę już będzie kolejna historia przemiany po Chirurgicznym Leczeniu Otyłości.

Tymczasem dzisiaj natchnęła mnie do napisania tego postu Magda, społeczny rzecznik praw osób chorych na otyłość, która zajmuje się także Fundacją Osób Chorych Na Otyłość OD-WAGA. A mianowicie chodzi o powikłania, które zdarzają się po operacjach bariatrycznych - czyli bardzo ważna sprawa.

Idąc na operację przyznaję się, nie wiedziałam wiele o istniejących powikłaniach. To, co udało mi się wyczytać na forum otylosc.org, co obejrzałam na TLC w programach o bariatrii - to była moja wiedza. O istniejących powikłaniach dowiedziałam się także od Kasi, którą same dotknęły problemy po operacji. Ale specjalnie nie myślałam o ewentualnych złych konsekwencjach pooperacyjnych. Tak, jak wiele z osób, które zdecydowało się na operację, zachęciły mnie porównania "przed" i "po" operacji. Ale zapytałam jeszcze Profesora, co może się ewentualnie stać, jak mam ze sobą postępować. A skądinąd wiem, że gros z tych, co przeszli operację albo się na nią szykuje, wcale nie myśli o powikłaniach. Tak, jak Magda napisała na profilu FB, nie chcemy wiedzieć o zagrożeniach, powikłaniach, bo naszą głowę zaprząta tylko jedna myśl "chcę być szczupły, chcę być szczupła".

Operacja to tylko początek nowego życia. Po zabiegu trzeba do końca życia trzymać się określonych zasad żywienia, bo sam zabieg nie wyleczy nas z otyłości. To tylko wstęp do naszego dalszego działania. 

A co nas może czekać po nim? A chociażby biegunki, zaparcia, niegojące się rany, anemia, hemoroidy, niski spadek wagi, powrót do wagi wyjściowej (!!!), anoreksja, bulimia, depresja, kłopoty z dawkowaniem innych leków w przypadku bajpasu żołądkowego...

Trochę dużo tego, nie?

Operacja bariatryczna to poważna ingerencja chirurgiczna, a nie wizyta w salonie piękności czy u kosmetyczki. To zabieg, który zmienia działanie całego układu pokarmowego, po którym nosimy w sobie obce ciało (opaskę, balonik, staplery), a na nie nasz organizm może różnie reagować.

Dlatego w całej mojej rozciągłości zgodzę się z Magdą, żebyśmy decyzję o operacji podejmowali racjonalnie, po głębokich przemyśleniach, bez nacisków i z pełną świadomością tego, co nas czeka po nich.

Dla wszystkich, którzy się jeszcze zastanawiają nad operacją odsyłam do moich poprzednich notek o opasce, sleeve i gastric bypass - tam również była mowa o możliwych komplikacjach pooperacyjnych.

Pozdrawiam Was ciepło,

przychodzimy, odchodzimy.

Dzisiaj miało być zupełnie o czym innym, ale los zdecydował inaczej. Od wczoraj nie jestem w stanie uwierzyć w to, co się stało...

W niedzielny wieczór dotarła do mnie wiadomość o śmierci koleżanki, która podobnie jak ja była Grubasem, ale chciała coś ze sobą zrobić. Poznałyśmy się tydzień wcześniej na zlocie ChLOwiczów z grup facebookowych. Kasia opowiadała nam, że boi się operacji, która czekała ją w tygodniu. W czwartek w poznańskim szpitalu przeszła operację zmniejszenia żołądka metodą gastric bypass (czyli taką jak ja). Niestety, operacja się sama w sobie udała, ale przyplątały się powikłania - źle wyszedł kontrast, miała wodę w płucach, trudności z oddychaniem, aż - wreszcie - pojawił się zator płucny. Lekarzom się nie udało przywrócić Kasi życia i w wieku 35 lat odeszła na samym początku drogi po lepszej stronie życia. Zostawiła po sobie 10-letnią córeczkę...

Aż łzy same się cisną do oczu...

Bo przecież to mogłam być ja.

Też byłam - i jestem - Grubasem, który zapragnął walczyć o lepsze jutro z wrogiem, jakim jest otyłość. Jak pomyślę, jak bałam się, że się nie wybudzę z narkozy, że dopadną mnie jakieś powikłania i coś pójdzie nie tak, to pozostaje mi tylko dziękować Bogu, że wszystko się u mnie udało. Dodatkowo pamiętam stres, jaki mi towarzyszył tuż przed operacją, kiedy trochę poprztykałam się z Mężem i koniec końców nie pożegnaliśmy się ze sobą przed zabiegiem. Leżąc już na stole miałam najczarniejsze myśli, łzy leciały, a w radio leciało "Sing it back" Moloko. Udało się. Obudziłam się z narkozy, a Mąż był przy mnie... Na moje szczęście nie dopadły mnie żadne powikłania.

A gdybym odeszła, to... Ehhh... Myślę, że i tak mamy pisane, ile kto ma przeżyć na tym ziemskim padole. Tylko gdybym teraz miała jeszcze raz podjąć się operacji, to bym się musiała mocniej zastanowić. Każdy z nas jest odpowiedzialny za siebie i mimo, iż się bałam, znałam też ewentualne powikłania, to podjęłam tę najważniejszą w życiu decyzję. Nie żałuję, ale wiem, że każdy Grubas jest narażony na śmierć - i w trakcie, i po operacji, a i przed nią czyha niebezpieczeństwo. 

Kasiu, spoczywaj w pokoju. Los z Ciebie zakpił i odeszłaś, ale zostaniesz w pamięci taka, jaką Cię poznałam podczas zlotu...