pamiętaj o powikłaniach!

Pfff....  

Zawaliłam. 

Wiem, mam świadomość. 

Przepraszam. 

Miała się pojawić w sobotę kolejna Gruba Historia, tymczasem miałam zeszły tydzień na wariackich papierach. Syn mi się dość nieciekawie rozłożył - odoskrzelowe zapalenie płuc, ja do tego muzyczny weekend i tak zeszło. Ale w piersi się biję i obiecuję, że w tę sobotę już będzie kolejna historia przemiany po Chirurgicznym Leczeniu Otyłości.

Tymczasem dzisiaj natchnęła mnie do napisania tego postu Magda, społeczny rzecznik praw osób chorych na otyłość, która zajmuje się także Fundacją Osób Chorych Na Otyłość OD-WAGA. A mianowicie chodzi o powikłania, które zdarzają się po operacjach bariatrycznych - czyli bardzo ważna sprawa.

Idąc na operację przyznaję się, nie wiedziałam wiele o istniejących powikłaniach. To, co udało mi się wyczytać na forum otylosc.org, co obejrzałam na TLC w programach o bariatrii - to była moja wiedza. O istniejących powikłaniach dowiedziałam się także od Kasi, którą same dotknęły problemy po operacji. Ale specjalnie nie myślałam o ewentualnych złych konsekwencjach pooperacyjnych. Tak, jak wiele z osób, które zdecydowało się na operację, zachęciły mnie porównania "przed" i "po" operacji. Ale zapytałam jeszcze Profesora, co może się ewentualnie stać, jak mam ze sobą postępować. A skądinąd wiem, że gros z tych, co przeszli operację albo się na nią szykuje, wcale nie myśli o powikłaniach. Tak, jak Magda napisała na profilu FB, nie chcemy wiedzieć o zagrożeniach, powikłaniach, bo naszą głowę zaprząta tylko jedna myśl "chcę być szczupły, chcę być szczupła".

Operacja to tylko początek nowego życia. Po zabiegu trzeba do końca życia trzymać się określonych zasad żywienia, bo sam zabieg nie wyleczy nas z otyłości. To tylko wstęp do naszego dalszego działania. 

A co nas może czekać po nim? A chociażby biegunki, zaparcia, niegojące się rany, anemia, hemoroidy, niski spadek wagi, powrót do wagi wyjściowej (!!!), anoreksja, bulimia, depresja, kłopoty z dawkowaniem innych leków w przypadku bajpasu żołądkowego...

Trochę dużo tego, nie?

Operacja bariatryczna to poważna ingerencja chirurgiczna, a nie wizyta w salonie piękności czy u kosmetyczki. To zabieg, który zmienia działanie całego układu pokarmowego, po którym nosimy w sobie obce ciało (opaskę, balonik, staplery), a na nie nasz organizm może różnie reagować.

Dlatego w całej mojej rozciągłości zgodzę się z Magdą, żebyśmy decyzję o operacji podejmowali racjonalnie, po głębokich przemyśleniach, bez nacisków i z pełną świadomością tego, co nas czeka po nich.

Dla wszystkich, którzy się jeszcze zastanawiają nad operacją odsyłam do moich poprzednich notek o opasce, sleeve i gastric bypass - tam również była mowa o możliwych komplikacjach pooperacyjnych.

Pozdrawiam Was ciepło,

pierwsza rocznica

Widzicie tego potwora na zdjęciu? To ja. Sprzed roku. AAAAAA!!! Sama się siebie przestraszyłam! Ludzie, jak ja wyglądałam! Może zdjęcie nie oddaje najlepiej mojego jestestwa, bo jest straszne, ale nie zmienia to faktu, że to monstrum na nim to ja. Zrobione było miesiąc przed operacją, kiedy już termin miałam przyklepany i zaczęłam robić przegląd szafy. Ile ja wtedy już ciuchów zapakowałam do toreb… Pomijam już fakt, że wyglądałam w nich jak idź stąd i nie wracaj, ale przecież czasami trzeba było się jakoś „lepiej” ubrać. W moim przypadku to lepiej to były bezkształtne tuniki, a przykład takowej właśnie na zdjęciu. Jak tak na siebie patrzę, to normalnie myślę, że straszyć dzieci mogłam spokojnie. Aż się dziwię, że nie uciekały ode mnie w pracy ;-)

Ale do rzeczy, bo dzisiaj mam ja wielkie święto! Dzisiaj mija rok odkąd moje życie rozpoczęło się na nowo. 15.04.2014r. przeszłam operację zmniejszenia żołądka metodą gastric bypass (zwana też metodą RYGB – Roux-en-Y Gastric Bypass). Choć niektórzy mogą traktować takie rozwiązanie jako fanaberię, niemalże spełnienie american dream, to uważam, że była to operacja ratująca w jakimś stopniu moje ciężkie życie. Tak więc – obchodzę dzisiaj 1-sze urodziny!! Powoli, powoli, spokojnie z życzeniami, wszystkie przyjmę :-) Z namaszczeniem tego dnia oczekiwałam, choć przyznaję, że spędziłam go praktycznie jak każdy inny – w pracy, a potem z rodziną w domu. Za to pozwoliłam sobie podczas świętowania zjeść kilka małych bezików ;-) W końcu urodziny są raz do roku :-)

Dzisiaj wyglądam tak. Widać różnicę, nie? I chociaż jeszcze jest sporo mankamentów do poprawki, jeszcze trochę kilogramów do zrzucenia, to ja się w sobie dobrze czuję i jestem szczęśliwa! A to przecież najważniejsza sprawa. Nie wstydzę się założyć krótkiej spódniczki, a i spodenkami nie pogardzę. I choć słyszę wokół opinie, że już może czas zastopować, to przecież ja wciąż cierpię na otyłość :-( Na szczęście nie jest to już otyłość III stopnia (lub inaczej nazywana skrajną) tylko I stopień otyłości, ale zawsze. Żeby z otyłości przejść w nadwagę powinnam pozbyć się jeszcze ok. 7 kg. Swoją walkę  po operacji zaczynałam z wagą 112,70 kg, a dzisiaj wskazała ona 76,50 kg. W sumie na minusie 36,20 kg od zabiegu, ale łącznie zgubiona waga to nieco ponad 40 kg. Jejku, jaki ja plecak nosiłam... Teraz muszę dążyć do tego, żeby ten bagaż nie wrócił do mnie. Bo operacja wszystkiego nie załatwi, jeśli człowiek nie panuje nad sobą i nie zmieni nawyków żywieniowych.

Tak więc, jeśli ktoś się waha, czy warto podjąć tak trudną decyzję, jaką jest zgoda na operację i rozpoczęcie życia na nowo, to mogę służyć śmiało za jeden z przykładów, że WARTO!!! Dziękuję Wam za ten rok wspólnie spędzony, choć wiem, że mało u mnie regularności, ale jestem :-)
Pozdrawiam Was mocno,

 

jestem kobietą.

Takie oto między innymi obrazki rozwiesili w szkole, w której pracuję z okazji Dnia Kobiet. O ile same teksty nie są szkodliwe, to mierzi mnie sformułowanie "Jestem kobietą, bo...". Uważam, że powinno być raczej "Jestem kobietą, więc..."; bardziej by to pasowało do stwierdzeń użytych przez młodzież.
A logiki w moich działaniach rzeczywiście często-gęsto brak. Mąż nieraz powtarza mi, że jestem pełna sprzeczności. Raz chcę to, a już za 2-3 minuty nagle zmieniam zdanie i wychodzi mi zupełnie co innego. Niby człowiek chce coś zaplanować, a efekt bywa opłakany. Powinnam sobie obiecać, że będę bardziej konsekwentna i zdecydowana na jedną rzecz - może wówczas nie było by we mnie tyle chaosu.
Z nowości - kupiłam sobie spódniczkę. I to nawet dwie. Luksus. Babcia stwierdziła, że odmłodziłam się nowym strojem, a ja jestem szczęśliwa i nawet mi się podoba moje odbicie w lustrze. Dzisiaj nawet ubrałam się w nią do pracy i nie przeszkadzało mi, że jeszcze nie do końca jestem idealna. Ale walczę. Chociaż ciężko jest...