jak to jest narodzić się po raz trzeci

Witajcie Kochani!

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić niezwykłą osobę, której historia mnie bardzo wzruszyła. Jest to Gruba Historia, ale inna niż poprzednie.

Bohaterką jest Magdalena Gajda, Społeczny Rzecznik Praw Osób Chorych na Otyłość, Prezes Zarządu Fundacji Osób Chorych na Otyłość OD-WAGA, Przedstawiciel Polski w Europejskiej Radzie Pacjentów Chorych na Otyłość EASO.

...MOJE TRZECIE NARODZINY...

Pod "pokręconą gwiazdą". Miałam być Lwem, jestem Panną. Bo z ciąży przenoszonej. Nie spieszyło mi się przedzierać się przez kanał rodny. A może już wiedziałam, że wciąż się będę przez życie "przedzierać"...? Ponad 50 cm wzrostu, ponad 5 kg wagi. "Zdrowa i dorodna. I niech tak będzie dalej" - powiedziała położna. Wykrakała, skubana...

2 tygodnie przed II narodzinami. 

Pobudka. Godzina 3:00 w nocy. Z Warszawy do kliniki w Zabrzu ponad 300 km. Mamy być na miejscu przed 8:00. W naszym "Poldku" - Mama, Tata, ja, lęk i cisza. Rozmowa się nie klei. Zdania rwą się. Tak jak cienkie plasterki szynki w mojej porannej kanapce. Jeszcze nie wiem, że to mój ostatni posiłek tamtego roku.

Profesor Pardela ogląda moje zwały tłuszczu. Mówi Mama. Diety, treningi, leki, zioła, akupunktura, akupresura, bioprądy, hipnoza. Nie działają. "Dorodna" jestem coraz bardziej. "To co? Operujemy? Masz szczoteczkę i piżamę?" - pyta profesor. Tak. Bo przezorna też jestem. "Pójdziemy cię zważyć" - zarządza profesor. Korytarz jest długi, kręty, pachnie starą cegłą, wilgocią i kapustą. Mijamy obojętnie gabinety lekarskie. Bo "moja" waga stoi w kuchni. Na takiej wadze mój Dziadek ważył półtusze świń. Zagryzam zęby, zamykam oczy, zaciskam ręce w pięści i wchodzę na platformę. "152 kg!" - krzyczy królowa kuchni dokładając na szale kolejne odważniki. I jeszcze - "Nie rycz głupia! Jesteś jedną z chudszych...!".

Pierwsza, druga i trzecia noc na korytarzu. Pozostałe już na sali. Woda, woda i tylko woda, w każdej ilości, ile chcę. Na języku smak brukselki. Dlaczego brukselki...? Badania i testy, testy i badania. Łykam, co mi wrzucą na dłoń, cierpliwie podstawiam żyły pod igły. I jeszcze zdjęcia do kartoteki. "No co jest? Rozbieraj się!" - zarządza lekarz prowadzący. "Co tak od razu? Może najpierw buzi, do cholery..." - wkurzam się. Profesor dysponuje: "Doktor Wyleżoł uspokoi pacjentkę i wytłumaczy jej, co i jak". Doktor kreśli rysunek przyszłego żołądka na kartce papieru w kratkę. Noc, półmrok na korytarzu, doktor arogancki. Już się nie boję. Jestem przerażona. Telefon do Mamy. "Co jest córcia? Przyjechać?". "Mhmmm..." - łamię się, płaczę. Mama przyjeżdża porannym pociągiem. Nocuje u Pani Janeczki przy szpitalu. Co dnia przynosi ze sobą zapach modrej kapusty.

Dzień operacji. 

Gastroplastica verticalis modo Mason. Pionowa opaskowa plastyka żołądka. Leżę na stole i próbuję z niego nie spaść. Brzuch spływa kaskadą na boki. Na sali zimno jak w dziale mrożonek w supermarkecie. Drżę. Pielęgniarka koi lęk: "Zapamiętaj, jak masz na imię. Zapytamy, jak będziemy cię wybudzać". Respirator szumi koło prawego ramienia. Na ekranie migocze serce. Anestezjolog uspokaja. "Jak jest 80 i więcej, to OK". Nie pytam, czy jak jest mniej, to jest "nie halo"... Ucisk strzykawki na wenflon w łokciu. Zasypiam...

Mgnienie...

Budzę się i dziwię się. Nikt nie pyta o imię. Krzyczą. "Magda oddychaj! Magda, kurwa mać, oddychaj!..." Unoszę powieki. Z trudem odchylam głowę na bok. Koło serca liczby gasną - 60... 50... 40... 30... Zapadam się. Nigdy przedtem i nigdy potem nie było mi tak dobrze. Nigdzie i z nikim. Myślę sobie - "Bujda z tym światłem i tunelem. Jest tylko spokój. Szkoda, Panie Boże, tylko 24 lata, mogło być jeszcze coś...". "Magda, oddychaj! Magda, kurwa, pierdolona mać, nie zejdziesz mi tu dziś...!!". Pięść anestezjologa boleśnie wbija się w moją pierś. Unoszę się, łapię oddech, zasypiam...

Czyjeś ręce przerzucają mnie na wózek. Ból budzi mnie na chwilę. Gdzieś jadę. Miga mi twarz Mamy. "Już dobrze córcia...?". "Odsunąć się! Bierzemy ją na OIOM! Miała zapaść...". Pielęgniarz brutalnie odrzuca Mamę na ścianę.

OIOM. Kilka godzin później.

"Bierzemy wdech, wydech, i już...". Rurka intubacyjna już nie zaciska gardła. Została jeszcze jedna. Podnoszę dłoń do nosa i macam. "No i co Pani nam powie?...". "Ja pierdolę, przyszyli mi tę sondę...".

Lipiec 1996.

8 miesięcy po operacji. Waga - 75 kg. Profesor patrzy z dumą. Doktorzy zacierają ręce. "W sam raz do doktoratu!". Doktor Wyleżoł usuwa worek skóry z brzucha. Dzierga mi na brzuchu 152 szwy. Powoli, dokładnie. Już się go nie boję. To inny człowiek.

Przez 15 lat testy - co i ile zjeść na raz, wymioty, refluks, "zaklajstrowanie" żółtkiem jajka na miękko, szukanie siebie. Waga w dół - euforia, nowe ciuchy, kosmetyki, fryzury i faceci. Waga w górę- głód, wycofanie, samotność,  stany depresyjne. Waga w górę, w górę, w górę... - godzę się, inna widać nie będę.

6 miesięcy przed III narodzinami. 136 kg.

Jerzy, ortopeda wkurzony. "Jeszcze kilka kilogramów i możesz się przesiąść na wózek! Kobieto, ty już kolan nie masz... Zrób coś!". Robię. Los sprzyja. Doktor Wyleżoł przeniósł się do Warszawy. Diagnostyka - 3 dni. Opis - staplery poprzerastały poprzez ścianki żołądka, między nimi luki, przez które przedostaje się pokarm. "Ale że się tyle czasu uchowałaś. Myślałem, że wszyscy pacjenci z Masonem już po korekcie...". Tniemy. Żołądka już nie będzie. Trawić będą jelita. Ile schudnę? "Może dużo... Może kilka kilogramów..." Na długo? "Szczerze? Nie wiem. I nic ci nie obiecam. Przecież wiesz, że lekarstwa na otyłość nie ma...".

Operacja.

Wyłączenie żołądkowe z wycięciem dalszej części żołądka i odtworzeniem ciągłości przewodu pokarmowego na długiej pętli Roux (Roux-en-Y Gastric Bypass). Sala operacyjna wciąż zimna. Stół jakby większy. Procedura już przerobiona. Zasypiam, budzę się, bez komplikacji. Po 8 godzinach umęczony dr Wyleżoł wychodzi z bloku. Mama (wzrost 160 cm) prowadzi jego (wzrost 190 cm) do gabinetu.

Kwiecień 2011. 68 kg.

Chodzę o kulach, bo nie mam siły chodzić bez nich. Twarz kredowa. Oczy zapadnięte. Współczucie w oczach innych. "Pewnie jakieś paskudztwo ją wyżera...". Płaczę doktorowi: "Niech Pan coś zrobi... Ja już nie chcę dalej chudnąć...!". Zmiana diety. Waga w górę. 78 kg - stop! Wyrok doktora - "Teraz wyglądasz zdrowo. Tak ma zostać."...

13 września 2015. 85 kg.

Mówią, że te kilka kilogramów "ponad" to normalne. Że podręcznikowe. Żebym nie panikowała.

A ja się boję, że to koniec remisji...

Mam na imię Magda. 

Jestem chora na otyłość olbrzymią.

Już na zawsze.

Wzruszyłam się. Ogromnie się wzruszyłam. Najpierw, kiedy Magda opublikowała swoją historię na facebookowej stronie Fundacji OD-WAGA, a teraz, kiedy pisałam notkę znów miałam mokre oczy. 

Zachęcam Was do polubienia strony Fundacji na Facebooku. I życzę Wam tej ODWAGI!

PeeS. Tekst i zdjęcia zostały opublikowane za zgodą Magdy.

grube historie

Witajcie,

wczoraj wpadłam na nieco szalony pomysł. Znaczy tak mi się wydaje, że szalony, ale po głębszym zastanowieniu stwierdziłam, że nie jest aż taki zły. Ale do rzeczy...

Jak wiecie, bloga stworzyłam głównie po to, by pokazać swoją walkę z otyłością, poszerzyć ludziom horyzonty odnośnie chirurgii bariatrycznej i trochę dla własnej przyjemności. Ale doszłam do wniosku, że skoro zaczynam go promować w grupach wsparcia, prowadzę (no, próbuję prowadzić) fanpage na facebooku, to może czas przedstawić nie tylko swoją historię.

I tak wczoraj zrodził się w mej głowie pomysł cyklicznego przedstawiania osób, które tak jak ja przeszły ChLO, odniosły swój sukces i mają się dobrze. Nie myśląc za wiele napisałam na grupach wsparcia, że poszukuję chętnych i czekałam na odzew. Szczerze powiedziawszy myślałam, że zostanie to przemilczane i nic z tego nie wyjdzie, a tu - surprise! Mam chętnych! I to nie jedną osobę, ale już kilka :-) Cieszę się niezmiernie. Już rozesłałam do nich wstępne założenia projektu i wierzę, że dziewczyny przybliżą Wam swoją drogę do lepszego życia i że dzięki nim osoby, które zastanawiają się nad operacją, które się jeszcze wahają będą mogły znaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania.

Seria będzie miała nazwę Grube Historie. Mam nadzieję, że nikogo nie urażę tym tytułem, ale jakoś tak mi przyszło na myśl :-)

Już niedługo, mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu, a może i szybciej nawet pojawi się pierwsza bohaterka. Nie mogę się doczekać, by pokazać Wam jej cudowną przemianę!

Tymczasem życzę Wam miłego i pogodnego weekendu, pozdrawiam Was ciepło!

PeeS. Jeśli ktoś z Czytających jest chętny, by wziąć udział w Grubych Historiach, proszę o kontakt przez formularz, który znajduje się w lewym dolnym rogu strony.

przychodzi Grubas do sklepu odzieżowego

Jest mnóstwo powodów, dla których należy się cieszyć wynikami po operacji czy też po niechirurgicznym schudnięciu, a jednym z nich jest bezproblemowe wybieranie ubrań. Dla chudzielców to błahostka - idziesz na zakupy, bierzesz pierwszą z brzegu bluzkę/spódniczkę/spodnie/co-tam-sobie-chcesz i pasuje. Grubasy tak łatwo nie mają. Ile razy weszłam do sklepu i bezowocnie szukałam na wieszakach czegoś, co pasuje na mnie i nie przypomina worka na ziemniaki, a przy tym jeszcze jakoś w tym człowiek wygląda... Każdy Grubas to przeżył na pewno. Ale proszę pani, nie mamy większych rozmiarów! No żesz Ty!!! Niby ostatnio się polepszyło i sklepy sieciowe typu KappAhl, Cubus czy H&M zaczęły powiększać rozmiarówkę i problemy ze znalezieniem odpowiedniego stroju były mniejsze, ale to i tak kropla w morzu potrzeb. Brałam na przykład bluzkę, która mi się podobała na manekinie czy wieszaku, ale na mnie wyglądała okropnie. Jak w pasie była dobra - to w biuście opięta, albo na odwrót. Ja nie wiem, czy projektanci myślą, że grubi ludzie mają jeden wymiar po całości albo co? O spodniach nie wspomnę, bo często-gęsto trafiały mi się w pasie dobre, a nogawki niczym żagle na wietrze łopotały od szerokości...

Dlatego odkąd zrzuciłam plecak nadmiernych kilogramów cieszę się, kiedy idę do jakiegokolwiek sklepu odzieżowego. Owszem, w głowie wciąż siedzi etykietka "Jestem gruba, ubieram tylko XXL" i pierwsze kroki zwykle kieruję na duże rozmiary, po czym okazuje się, że jednak nie muszę ubierać się w taki rozmiar. Jak ważyłam ponad 100 kg, to brałam w sklepie to, co na mnie pasuje. Nie było aż tak ważne, czy mnie się to podoba, czy wyglądam w tym jakoś znośnie, ale brałam, bo zazwyczaj była to jedna rzecz, która na mnie pasowała z całej ekspozycji. I nieważne było to, czy idę do sieciówki, czy lądowałam w lumpeksie. I właśnie w ostatni weekend wybrałam się na zakupowe polowanie do jednego ze sklepów z używkami. Przetrzepałam wszystkie wieszaki w poszukiwaniu nowych spodni, bo te, co mam, to już nawet paskiem nie da się okiełznać. I tak patrzyłam na wymiary wywieszonych - oczywiście zaczęłam od dużych, ale od razu zapaliła mi się w głowie lampka "nie te, mniejsze weź". I brałam do przymiarki chyba z 10 par - co za radość, kiedy okazało się, że praktycznie wszystkie pasują! Mąż oglądanie spasował po drugiej parze i powiedział, że po co tyle przymierzam, skoro znalazłam już pasujące na mnie. Ale jaka radość jest, kiedy możesz wybrać to, co nie tylko pasuje, ale też człowiek jakoś sensownie w nich wygląda, a nie pierwsze-lepsze. I tak wyszłam ze sklepu z dwiema nowymi parami dżinsów :-) A wiecie, jak kobieta się dobrze czuje po zakupach ;-)

PeeS. Jeśli kogoś obraziłam nazywając Grubasem, to bardzo przepraszam.

po prostu łał!

A ja dzisiaj dostałam nowego kopa do działania. Czemu? Ano odwiedzili mnie moi zeszłoroczni maturzyści, z którymi nie miałam okazji się widzieć od czasu operacji (od kwietnia przecież nie pracowałam...) - konkretnie dwa gagatki, którzy może i w głowach mieli trochę poukładane, ale z drugiej strony trzymały się ich różne wesołe pomysły. I pierwsze, co usłyszałam od nich to "Łał, ale zmiana! Ale fajnie wyglądasz!". A mnie się papa zaczęła cieszyć i zrozumiałam, że warto było dać się pokroić Profesorowi i podjąć walkę z otyłością.

Oczywiście chłopaki pytali, co robię, czy to zasługa Chodakowskiej, czy Mel B, czy jakaś dieta, ale nie powiedziałam im o operacji. Jakby nie było nie jestem z nimi bardzo spoufalona, a poza tym młodzi są, to też jakoś niekoniecznie chciałam im oznajmić, że musiałam podjąć aż takie kroki, by schudnąć. Może kiedyś się dowiedzą całej prawdy...

Bo przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby mówić ludziom naokoło o operacji. Ba, nawet uważam, że teraz powinnam uświadamiać ludzi o możliwości zabiegu, który w całości finansuje NFZ. Nie wszyscy wiedzą o tym, że tak jest. Wielu ludzi myśli, że operacja wiąże się z kosztami, megadługim oczekiwaniem na zabieg i na pewno wysokim rachunkiem wystawionym przez szpitalny sekretariat. 

A to nieprawda! Ja rozpoczęłam przygodę od wizyty w poradni metabolicznej, w której dowiedziałam się o sposobach rozwiązań chirurgicznych. Miły doktor (naprawdę złoty człowiek) wytłumaczył mi dokładnie, na czym polegają wszystkie metody bariatryczne, kazał się zastanowić, czy jestem gotowa psychicznie na operację i skierował na podstawowe badania. Wyznaczył mi wizytę za 3 miesiące, po czym wszystko zaczęło się tak szybko dziać, że zanim trafiłam do poradni metabolicznej ponownie, byłam już po operacji. A to dlatego, że byłam już tak zdeterminowana, że byłam gotowa na wszystko. Zdobyłam kontakt do Profesora, porobiłam potrzebne do operacji badania i udało się. Zostałam zakwalifikowana do przeprowadzenia na moim żołądku operacji gastric bypass. W sumie badania i kwalifikacja zajęły mi miesiąc, a drugi - to już czas tylko oczekiwania na zabieg. W dwa miesiące udało się zmienić życie o 180 stopni i rozpocząć nowe, lepsze.

Jutro pogrzeb Kasi. Wciąż myślę o niej, jakoś chyba do mnie jeszcze nie dotarło, że tak łatwo może nas dopaść najgorsze...