cudowna przemiana

Hej, hej!!!

Wakacje dobiegają końca. Jeszcze 3 dni i czeka szkoła, praca, powrót do codzienności. Dla mnie to też powrót do walki o siebie, bo trochę za bardzo sobie pofolgowałam na urlopie. Czas założyć kaganiec na twarz :-)

Ale zanim to wszystko nastąpi, chciałam się z Wami podzielić jeszcze jedną historią, Grubą Historią, a jej bohaterką jest...

Basia.

"Mam na imię Basia. Mam 36 lat, rok temu we Wrocławiu przeszłam operację bariatryczną metodą gastric bypass. Operował mnie dr Rafał Mulek."

Patrzę na to zdjęcie i widzę piękną Kobietę. Zapraszam do przeczytania historii Basi...

"Mój sukces życiowo-wagowy (o ile można to tak nazwać) to 164 kg. Na szczęście dzisiaj waga wskazuje już tylko 68 kg. Dzięki operacji mogę żyć tak, jak zawsze chciałam. Uwielbiam ruch, bardzo często jeżdżę z dzieciakami na wycieczki rowerowe, 20 km pedałowania nie stanowi już dla mnie problemu. Mąż jest ze mnie bardzo dumny i - jak to mówi - zrobiłam się bardziej ruchliwa (ale nie będę się wdawać w szczegóły)."

Jak tak patrzę na tę fotografię, to się zastanawiam, czy aby na pewno to jedna i ta sama osoba. A jednak...

"Zanim poddałam się operacji miałam nadciśnienie i bardzo wysoki puls. Stosowałam mnóstwo różnych diet, których efekt był zadowalający, ale nie potrafiłam utrzymać tej wagi, którą wypracowywałam. Efekt jo-jo był zawsze kosmiczny. Aż przypadkiem dowiedziałam się o możliwości operacyjnego zmniejszenia żołądka od jednej Pani, która była już po zabiegu. Przeszukałam internet, znalazłam informacje o bariatrii i musiało minąć 4 lata nim dojrzałam do decyzji o poddaniu się operacji. Teraz żałuję tych zmarnowanych lat. Żałuję, że tak późno się zdecydowałam. Na samą operację czekałam 10 miesięcy, a Męża i najbliższą rodzinę postanowiłam niejako przed faktem dokonanym. Decyzję podjęłam sama, a oni mieli jedno wyjście - wspierać mnie, w czym spisali się rewelacyjnie."

Ja też żałuję, że tak późno podjęłam decyzję o operacji. Przecież o tym, że je wykonują w Łodzi, wiedziałam już w 2008 roku... Ale wtedy nie to mą głowę zaprzątało...

"Po operacji szybko doszłam do siebie. Przeszłam wcześniej 2 cesarki, więc bólu nie czułam i 24 godziny po operacji już spacerowałam za szpitalem, bo się strasznie nudziłam. Do domu wypuszczono mnie na 2 dobę po zabiegu, bo strasznie marudziłam lekarzowi, że w domu goję się lepiej :-) We wtorek miałam operację, a moje życie od poniedziałku wróciło do normy, czyli zakupy i odbieranie córki ze szkoły."

Szast-prast i Basia już po operacji śmigała. Dzielna Dziewczyna :-) 

"Decyzja o operacji to najlepsza decyzja, jaką w życiu podjęłam. Jedyne, czego żałuję, to to, że podjęła tę decyzję tak późno. Problemy z ciśnieniem po operacji ustąpiły całkowicie, tętno wróciło do normy. Uwielbiam sport i ruch. Codziennie chodzę na siłownię, a 2-3 razy w tygodniu staram się jeździć na 20-kilometrowe wycieczki rowerowe. Dzisiaj patrzę na siebie inaczej i zastanawiam się, jak mogłam dopuścić do takiego stanu sprzed operacji. Do dziś nie rozumiem, jak mogłam się doprowadzić do 164 kg, po prostu nie mam dla siebie wytłumaczenia."

Taką właśnie drogę do lepszej siebie przeszła Basia. Jestem pod wrażeniem ilekroć porównuję jej zdjęcia sprzed zabiegu i te najnowsze. Piękna, naprawdę piękna przemiana. Wiadomo, że dla kobiet wygląd jest ważny, ale ile zdrowia przez tę operację Basia odzyskała :-)

UWAGA!
Mam najnowsze informacje od Basi. Ponieważ list, który Wam prezentuję, Basia wysyłała mi pod koniec czerwca, czas na aktualizację danych. Okazało się dzisiaj, że Basia przez minione 1,5 roku straciła - bagatela! - 100 kg!!! Moje gratulacje Basieńko! Tylko proszę, nie przesadzaj w drugą stronę, bo już jesteś PIĘKNA!

Na pierwszym zdjęciu Basia w rozmiarze 62/64, 27.03.2014r. Na środkowym rok później - już w rozmiarze 40/42. Zdjęcie z prawej - ta sama Basia w rozmiarze 38/40. Zupełnie inna Kobieta.

Wciąż czekam na Wasze historie. Jeśli chcecie się nimi podzielić z innymi - proszę o kontakt. Będzie mi bardzo miło :-)

Pozdrawiam Was ciepło,

 PeeS. Historia i zdjęcia Basi zostały zamieszczone za jej zgodą i po wcześniejszej autoryzacji posta.

pamiętaj o powikłaniach!

Pfff....  

Zawaliłam. 

Wiem, mam świadomość. 

Przepraszam. 

Miała się pojawić w sobotę kolejna Gruba Historia, tymczasem miałam zeszły tydzień na wariackich papierach. Syn mi się dość nieciekawie rozłożył - odoskrzelowe zapalenie płuc, ja do tego muzyczny weekend i tak zeszło. Ale w piersi się biję i obiecuję, że w tę sobotę już będzie kolejna historia przemiany po Chirurgicznym Leczeniu Otyłości.

Tymczasem dzisiaj natchnęła mnie do napisania tego postu Magda, społeczny rzecznik praw osób chorych na otyłość, która zajmuje się także Fundacją Osób Chorych Na Otyłość OD-WAGA. A mianowicie chodzi o powikłania, które zdarzają się po operacjach bariatrycznych - czyli bardzo ważna sprawa.

Idąc na operację przyznaję się, nie wiedziałam wiele o istniejących powikłaniach. To, co udało mi się wyczytać na forum otylosc.org, co obejrzałam na TLC w programach o bariatrii - to była moja wiedza. O istniejących powikłaniach dowiedziałam się także od Kasi, którą same dotknęły problemy po operacji. Ale specjalnie nie myślałam o ewentualnych złych konsekwencjach pooperacyjnych. Tak, jak wiele z osób, które zdecydowało się na operację, zachęciły mnie porównania "przed" i "po" operacji. Ale zapytałam jeszcze Profesora, co może się ewentualnie stać, jak mam ze sobą postępować. A skądinąd wiem, że gros z tych, co przeszli operację albo się na nią szykuje, wcale nie myśli o powikłaniach. Tak, jak Magda napisała na profilu FB, nie chcemy wiedzieć o zagrożeniach, powikłaniach, bo naszą głowę zaprząta tylko jedna myśl "chcę być szczupły, chcę być szczupła".

Operacja to tylko początek nowego życia. Po zabiegu trzeba do końca życia trzymać się określonych zasad żywienia, bo sam zabieg nie wyleczy nas z otyłości. To tylko wstęp do naszego dalszego działania. 

A co nas może czekać po nim? A chociażby biegunki, zaparcia, niegojące się rany, anemia, hemoroidy, niski spadek wagi, powrót do wagi wyjściowej (!!!), anoreksja, bulimia, depresja, kłopoty z dawkowaniem innych leków w przypadku bajpasu żołądkowego...

Trochę dużo tego, nie?

Operacja bariatryczna to poważna ingerencja chirurgiczna, a nie wizyta w salonie piękności czy u kosmetyczki. To zabieg, który zmienia działanie całego układu pokarmowego, po którym nosimy w sobie obce ciało (opaskę, balonik, staplery), a na nie nasz organizm może różnie reagować.

Dlatego w całej mojej rozciągłości zgodzę się z Magdą, żebyśmy decyzję o operacji podejmowali racjonalnie, po głębokich przemyśleniach, bez nacisków i z pełną świadomością tego, co nas czeka po nich.

Dla wszystkich, którzy się jeszcze zastanawiają nad operacją odsyłam do moich poprzednich notek o opasce, sleeve i gastric bypass - tam również była mowa o możliwych komplikacjach pooperacyjnych.

Pozdrawiam Was ciepło,

po prostu łał!

A ja dzisiaj dostałam nowego kopa do działania. Czemu? Ano odwiedzili mnie moi zeszłoroczni maturzyści, z którymi nie miałam okazji się widzieć od czasu operacji (od kwietnia przecież nie pracowałam...) - konkretnie dwa gagatki, którzy może i w głowach mieli trochę poukładane, ale z drugiej strony trzymały się ich różne wesołe pomysły. I pierwsze, co usłyszałam od nich to "Łał, ale zmiana! Ale fajnie wyglądasz!". A mnie się papa zaczęła cieszyć i zrozumiałam, że warto było dać się pokroić Profesorowi i podjąć walkę z otyłością.

Oczywiście chłopaki pytali, co robię, czy to zasługa Chodakowskiej, czy Mel B, czy jakaś dieta, ale nie powiedziałam im o operacji. Jakby nie było nie jestem z nimi bardzo spoufalona, a poza tym młodzi są, to też jakoś niekoniecznie chciałam im oznajmić, że musiałam podjąć aż takie kroki, by schudnąć. Może kiedyś się dowiedzą całej prawdy...

Bo przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby mówić ludziom naokoło o operacji. Ba, nawet uważam, że teraz powinnam uświadamiać ludzi o możliwości zabiegu, który w całości finansuje NFZ. Nie wszyscy wiedzą o tym, że tak jest. Wielu ludzi myśli, że operacja wiąże się z kosztami, megadługim oczekiwaniem na zabieg i na pewno wysokim rachunkiem wystawionym przez szpitalny sekretariat. 

A to nieprawda! Ja rozpoczęłam przygodę od wizyty w poradni metabolicznej, w której dowiedziałam się o sposobach rozwiązań chirurgicznych. Miły doktor (naprawdę złoty człowiek) wytłumaczył mi dokładnie, na czym polegają wszystkie metody bariatryczne, kazał się zastanowić, czy jestem gotowa psychicznie na operację i skierował na podstawowe badania. Wyznaczył mi wizytę za 3 miesiące, po czym wszystko zaczęło się tak szybko dziać, że zanim trafiłam do poradni metabolicznej ponownie, byłam już po operacji. A to dlatego, że byłam już tak zdeterminowana, że byłam gotowa na wszystko. Zdobyłam kontakt do Profesora, porobiłam potrzebne do operacji badania i udało się. Zostałam zakwalifikowana do przeprowadzenia na moim żołądku operacji gastric bypass. W sumie badania i kwalifikacja zajęły mi miesiąc, a drugi - to już czas tylko oczekiwania na zabieg. W dwa miesiące udało się zmienić życie o 180 stopni i rozpocząć nowe, lepsze.

Jutro pogrzeb Kasi. Wciąż myślę o niej, jakoś chyba do mnie jeszcze nie dotarło, że tak łatwo może nas dopaść najgorsze...