znaleźć w sobie dziecko

Dzisiaj Dzień Dziecka, więc wszystkim dzieciom - tym dużym i tym małym - życzę wszystkiego dobrego!

Pamiętam, jak swego czasu cieszyłam się na Dzień Dziecka, jak dla mnie - jako dzieciaka - był to ważny dzień. Najpierw jako prezenty pojawiały się zabawki, gdy byłam starsza to już pieniądze. Ale pamiętam też te fajne chwile, kiedy razem z rodzicami szliśmy w ten dzień na lody albo na pizzę. I to był czas tylko dla nas.

Dzisiaj sama jestem Mamą i zupełnie inaczej do tego podchodzę. Wiem, że prezenty to jedno, a czas poświęcony Synowi to drugie. I choćby nie wiem ile by dostał, to ja i tak wiem, że mało jest tych wspólnie spędzonych chwil. Dlatego też w miniony weekend udało nam się skorzystać z dobrodziejstw okolicznych wiosek i pojechaliśmy na organizowany przez gminę Brójce festyn z okazji Dnia Dziecka. Młody się wyskakał na dmuchawcach, zaliczył watę cukrową i lody, a także wspiął się na wyżyny na podnośniku strażackim ;-) Prezenty dniodzieckowe też dostał - ukochane karty piłkarskie z nowym albumem i nowego zwierzaka, szczurzycę Kreskę. Dzisiaj jeszcze planujemy wyjść we troje na lody, a potem na spacer. Co by sprawić dziecku nieco radości :-)

Pozdrawiam Was serdecznie,

alleluja!!.

No, wytoczyłam się zza stołu wielkanocnego... Przeżywamy najważniejsze w kościele katolickim święta, tajemnicę zmartwychwstania... Każdy z nas w głębi serca musi sobie uświadomić, gdzie jest sens życia...

Rok temu w Wielką Sobotę opuściłam szpitalne mury z zasklepiającą się raną pooperacyjną, zmniejszonym żołądkiem i bólem przy najmniejszym ruchu. Ledwo wczłapałam się na 4 piętro i w zasadzie Wielkanoc spędziłam w łóżku. W tym roku pozwoliłam sobie na małe co nieco podczas świętowania z rodziną. Pojawiła się biała kiełbasa, kawałek angielki, szynka i pomidor. Szaleństwo, nie? Z jajka podczas śniadania już zrezygnowałam, nie zmieściłoby się, a mogłoby i wrócić bardzo szybko. Za to na kolację były jajka faszerowane mojej roboty - z łososiem i z szynką - więc sobie pozwoliłam zjeść nieco. Tak więc mogę powiedzieć, że to moje drugie święta wielkanocne bez obżarstwa. Sukces!

Pogoda nas niestety nie rozpieszcza, więc siedzimy we trójkę w domu. Raz słońce, za moment silny wiatr, a wczoraj to i burza, i grad, i śnieg. Kwiecień-plecień...

Spokojnego świętowania życzę Wam!

święta, święta i już po.

Święta, święta, radości tyle w nas
Święta, święta, choinkę ubrać czas...

No to ubrałam choinkę. A nawet i dwie ;-) Jedna zasiliła swoimi światełkami pokój Syna, a druga stanęła, tradycyjnie już, w dużym pokoju na komodzie. Pod choinką już gotowe prezenty od św. Mikołaja, a także moje hand-made'owe bombki i choinki.

Przez całe Święta Bożego Narodzenia towarzyszy mi radio RMF Classic. Nie sądziłam, że będę miała aż tak nastrojowe momenty muzyczne. 

Gratisy świąteczne - bolący ząb Syna i chory Mąż. Nie lubię tego. Chorujący mężczyźni powinni być wywożeni gdzieś z dala od swoich kobiet, co by mogli się wychorować nie narażając ich na silne przeżycia nerwowe ;-) Ja już planuję, gdzie by swojego Mężusia wywieźć ;-)

Pozytywne aspekty świąteczne - rozbujałam się w drzewie genealogicznym od strony Męża, nie przejadłam się (po raz pierwszy od wielu lat!!), nie przytyłam!!! I sprawiłam jeszcze małą niespodziankę mojemu Połówkowi i sobie samej też - oj, było gorrrąco ;-)

Tak więc, byle do Sylwestra jakoś przeżyć i jeszcze kilka dni wolnego przede mną. Powrót do ukochanej pracy dopiero 7 stycznia...

marzenia dziecięce

O czym dzisiaj marzą dzieci? Temat ten pojawił się dzisiaj z racji klasowej wigilii u Syna, w której miałam przyjemność uczestniczyć i współorganizować. Padło na niej pytanie, jaki jest wymarzony prezent, którego oczekują od św. Mikołaja (tak, to ten wiek, kiedy jeszcze wierzą w jego istnienie). Odpowiedzi, które padały nawet bardzo mnie nie zdziwiły - klocki, samochody, zestaw do rysowania, kucyki Pony, lalki, śmieciaki, autka, tablet (w dwóch przypadkach), wypasiony smartfon (w jednym) i elegancka sukienka. 

Myślałam, że więcej dzieci będzie podawało prezenty elektroniczne, ale miło się okazało inaczej. Po całej klasie mojego Syna widać, że jeszcze ich tak bardzo nie ciągnie do ciągłego spędzania czasu przed małym ekranem. Podejrzewam, że za rok już się to zmieni i pojawi się więcej próśb do św. Mikołaja o telefony czy tablety. 

A moje dziecko marzy o klockach i o puzzlach. Nasmarował, tj. napisał samodzielnie list do św. Mikołaja z prośbą o takowe. Nawet nieźle mu wyszło to pisanie - i to nie drukowanymi literami. Ba, nawet pytał, czy dany wyraz się pisze przez u czy ó ;-) Teraz już nie będzie musiał nas pytać o takie rzeczy, bo klasowy św. Mikołaj wspomagany przez rodziców przyniósł im w prezencie słownik ortograficzny. Może ktoś powie, że to nie jest fajny prezent, ale na pewno przydatny. Do słownika dodaliśmy jeszcze im piłeczki piankowe imitujące kulę ziemską, co by każdy miał swój model świata i nieco zabawy dla nie do końca wypracowanych rączek. Tak więc jest i przyjemne, i pożyteczne.

A wymarzone puzzle już powoli się przygotowują do wylądowania pod choinką. Klocki jakieś też się znajdą zapewne - jak nie u nas, to u babci ;-) Uwielbiam patrzeć, jak Syn jest zadowolony, dlatego z chęcią spełniam te małe dziecięce marzenia powtarzając mu, że cokolwiek dostanie - czy to będzie to, czego pragnął, czy może nie do końca trafiony prezent - to ma mu to sprawić radość, choćby najmniejszą. Może teraz będzie w stanie ładnie dziękować za otrzymane podarki, a nie tak, jak to robił podczas minionych urodzin...

A o czym marzy Twoje dziecko?

czas na bałwana

Zabieraliśmy się z Synem do dekoracji świątecznej jak pies do jeża. Kilka ładnych dni kupione kule styropianowe przeleżały cierpliwie na komodzie czekając na realizację projektu BAŁWANEK. W tygodniu za bardzo czasu nie było na to, co by się za niego wziąć, to wreszcie dzisiaj - z racji niekoniecznie fajnej pogody na wszelakie wychodzenie - wzięliśmy się do pracy.

Zaczęliśmy od porozdzielania płatków kosmetycznych na pół, Młody doskonale sobie z tym poradził :-)

Potem szukał guziczków na oczy bałwankowe i guzików na garnitur bałwana. 

Gdy już guziki były znalezione a waciki naszykowane, czas było zacząć przygodę z klejem i kulami styropianowymi. Dzielnie kleiliśmy wspólnie - trochę Syn, trochę ja. Wyszły nam całkiem zgrabnie oklejone białym puchem trzy kule.

Czas na personalizację naszego bałwanka. Najmniejsza kula dostała oczy i nos. Guziki przyczepiliśmy na szpilkach, a nos na wykałaczce oblepiony plasteliną. Usta zrobione są z cekinów. Dwie pozostałe kule również ozdobiliśmy guzikami na szpilkach.

Żeby kule się trzymały połączyłam je patyczkami od szaszłyków po całej długości. Akurat starczyło na trzy kule. Dodatkowo je skleiłam, co by było bardziej stabilnie.

Brakowało nam jeszcze czapeczki i miotły. Ale z tym sobie też poradziliśmy. Czapeczkę zrobiliśmy z kawałka rolki od papieru toaletowego - po oklejeniu kolorowymi taśmami klejącymi zaczęła ładnie wyglądać. Tylko nie miałam pomysłu, jak ją umieścić na głowie bałwanka. W końcu wpadłam na pomysł, że wykałaczki ją będą przytrzymywać, a dodatkowo trochę podkleję brzegi czapeczki i może do waty się przyczepi. Eureka! Klej trzyma i czapeczka jest na swoim miejscu - czyli na bałwankowej głowie. Miotełka to 2 patyczki higieniczne przecięte na pół przyklejone do patyczka do szaszłyków. Okleiliśmy je srebrną taśmą i wygląda nawet jak miotła ;-)

Co by jakoś okiełznać naszego bałwanka, umościliśmy watą plastikowy talerzyk i na nim przykleiliśmy nasze dzieło. Dodatkowo obsypaliśmy go trochę złotym i pomarańczowym brokatem. A na sam koniec nasz bałwan dostał imię od mojego Syna - Puszek. Teraz stoi na jego biurku i czeka na święta. Wtedy może trafi na stół jako ozdoba ;-)

Wspólna praca zbliża. Przekonuję się o tym zawsze ilekroć robię coś z Młodym. A że grudniowe wieczory są długie, to można zrobić wiele. Polecam każdej Mamuśce!!

bombkowo-choinkowo

Tak jak obiecałam, dzisiejsza notka o moich dokonaniach w zakresie ozdób choinkowych. Jako że ze mnie dusza artystyczna, lubię sobie podziubać - a to jakaś praca ręczna z Synem, a to bombki :-) Pierwsze bombki robiłam w zeszłym roku w sumie z ciekawości i bardzo mi się spodobało. Ja - mega nerwowa kobieta - totalnie się uspokajam wbijając szpileczki w styropianowe formy. Nie denerwuję się, odprężam. Dlatego postanowiłam, że w tym roku również zasiądę do tworzenia bombek choinkowych. Dodatkową motywacją jest chęć posiadania własnej choinki w swoim pokoju przez naszego Małolata. Tak więc szpilki poszły w ruch!

Zanim przejdę do tegorocznych dokonań, krótka fotorelacja z zeszłorocznych dekoracji świątecznych.

Razem z Synem stworzyliśmy też własne małe choineczki - zrobione na stożku styropianowym. Młody ozdabiał sam, miał zapał do pracy, cieszył się z efektów, a ja razem z nim. Moja choinka ozdobiona włóczką, cekinami i koralikami, Synuś użył farb, cekinów, pomponów i innych artykułów kreatywnych.

A teraz już tegoroczne małe bombeczki w sam raz na niedużą choinkę. Zrobienie jednej zajmuje około 20-30 minut - może mogłabym szybciej, ale produkuję w wolnej chwili w pracy, więc czas się automatycznie wydłuża. Ale najważniejsze, że zostały zaakceptowane przez Syna. Na dzień dzisiejszy jest ich 27. Myślę, że docelowo powstanie 50. I mam już zamówienie od koleżanki na zestaw minibombek.

No i jak obiecałam, zrobiłam też bombkę na świąteczny kiermasz do szkoły Syna. Kupiłam 2 formy styropianowe w kształcie dzwoneczków i dzisiaj powstał pierwszy dzwon. Dzwonek w zasadzie, bo do największych nie należy, ale spodobał mi się i w wolniejszej chwili w weekend postaram się zrobić drugi, co by w przyszłym tygodniu mógł zanieść do szkoły. Mam nadzieję, że przypadnie komuś do gustu i będzie cieszyć oko w czyimś mieszkaniu.

A Wy lubicie ręcznie wykonane ozdoby choinkowe? Z czego je robicie? Bo ja mam jeszcze w zanadrzu jeden plan na przywieszki, ale muszę obmyślić dokładne wykonanie, co by nie było kiszki ;-)

Ho, ho, ho...

7 lat za nami

Kilka dni temu świętowaliśmy 7me urodziny naszego Syna. Przyszli najbliżsi, co by wspólnie spędzić czas, Młody nie mógł doczekać się gości, a przy tym i prezentów. Nie szykowałam żadnej wielkiej imprezy, ot poczęstunek na słodko-słono, co by czasu dużo nie zajęło. 

Wszystko pięknie-ładnie, ale w pewnym momencie zrobiło mi się wstyd za własnego Syna. Pokazał różki, oj pokazał. Rozpoczął od nieumiejętnego przyjmowania prezentów. Tłuczemy do głowy wyraźnie od dawna, że używa się zwrotów PROSZĘ, DZIĘKUJĘ i PRZEPRASZAM, ale chyba jeszcze za mało. Nie dość, że praktycznie nikt nie usłyszał słowa 'dziękuję' z ust Młodego, to nie za fajnie obchodził się z prezentami podrzucając je tu i ówdzie. Niby się cieszył z tego, co dostał, a z drugiej strony jego zachowanie wskazywało na znudzenie. Nie wiem, gdzie popełniamy błąd, przecież staramy się na każdym kroku przypominać mu o grzeczności, ale nie dociera. Może macie pomysł na egzekwowanie magicznych słówek?

Potem już było w miarę, bo zajął się otrzymanymi prezentami, z siostrzeńcem się fajnie bawił, a i dorośli mieli atrakcje scalające rodzinę - nie ma jak PlayStation ;-) Ale na szczęście nie mamy jej na co dzień, więc przez te 2-3 godzinki można było się fajnie zintegrować.

Nie wiem, kiedy minęło te 7 lat odkąd przyszedł na świat. Wciąż pamiętam ten strach o niego, czy wszystko będzie w porządku i te codzienne dojazdy do szpitala, w którym spędził pierwsze 3 tygodnie swojego życia. Urodził się taki malutki, a teraz chłop na schwał :-) Czas mija nieubłaganie. Pewnie ani się obejrzę, a pójdzie do gimnazjum. Gdyby tylko się bardziej słuchał i ogólnie był grzeczniejszy, bo ostatnio z posłuszeństwem jest niestety na bakier. Można mówić i mówić, a do tej małej przemądrej główki nie dociera. Chce za wszelką cenę pokazać, że to On ma rację, że ma wyjść na jego. A tu klops! Matka z ojcem się nie dają, ale wciąż próbuje. Mam nadzieję, że szybko mu to minie i wróci na dobre tory.

Bo w ogóle w szkole Syna Pani się nachwalić nie może. Że w lot pojmuje czytanie i szybko (i w miarę starannie) wykonuje prace, ładnie pisze, jest w miarę grzeczny, choć czasami też trzeba 2 razy powiedzieć nim główka coś przyswoi. Ale generalnie Pani jest zadowolona, a Matka rośnie w dumę (no, chociaż raz mogę urosnąć!).

Święta idą... Nie ma rady na to ;-) Za tydzień czeka nas świąteczny kiermasz w szkole Młodego i wzięłam się za produkcję ozdób choinkowych, co by wystawić na sprzedaż. Siedzę w pracy i dłubię w cekinach. Jak nie siedzę z indeksacją, to teraz szpilki i bombeczki poszły w ruch. Ale przynajmniej się nie nudzę. Efektami mojej pracy pochwalę się w następnej notce.